Passenger Pigeon

Passenger Pigeon, ਜਿਸਦਾ ਵਿਗਿਆਨਕ ਨਾਮ Ectopistes migratorius ਹੈ, ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਰ ਹੁਣ ਲੁਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਪੰਛੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਛੀ ਕਦੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪੰਛੀ 'Upland Ground Birds' ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਅਫ਼ਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕਾਰਨ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਤੀ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਪੰਛੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਸਾਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਸੰਤੁਲਨ ਅਤੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਸਬਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇਸ ਖੂਬਸੂਰਤ ਪੰਛੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਬਾਰੇ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ।

Passenger Pigeon ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਬਣਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਇਸਦਾ ਆਕਾਰ ਲਗਭਗ 39 ਤੋਂ 41 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਰੰਗ ਗ੍ਰੇ (ਸਲੇਟੀ) ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਝਲਕ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਨਰ ਪੰਛੀ ਮਾਦਾ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਧੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲ ਸਨ ਅਤੇ ਪੂਛ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਨੁਕੀਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਉਡਾਣ ਭਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਉੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਰੰਗ ਹਲਕਾ ਗੁਲਾਬੀ ਜਾਂ ਲਾਲੀ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਛੀ ਉਡਾਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਚੁਸਤ ਸਨ।

ਇਹ ਪੰਛੀ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਆਪਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਉੱਚੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ ਭਰਪੂਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪੰਛੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਸਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੌਸਮ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਥਾਂ ਲੰਬੇ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਝੜੀ ਜੰਗਲ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

Passenger Pigeon ਦਾ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਬਨਸਪਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਲੂਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ (Acorns), ਬੀਚ ਨਟਸ (Beech nuts) ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਛੋਟੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਅਤੇ ਫਲ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਤਰਦੇ, ਉੱਥੋਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਫਸਲਾਂ ਵੱਲ ਵੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟਕਰਾਅ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਹ ਪੰਛੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਾਜਿਕ ਸਨ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ 'ਨੈਸਟਿੰਗ ਕਲੋਨੀਜ਼' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਮੀਲਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕਈ ਦਰਜਨ ਆਲ੍ਹਣੇ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਮਾਦਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਅੰਡਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਸਨ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਜਨਨ ਚੱਕਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਧਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਫੇਲ ਹੋ ਗਈ।

Passenger Pigeon ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿਲਣਸਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡਾਣ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਉਤਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਪੰਛੀ ਸਨ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਾਕਤ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਤਾਲਮੇਲ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸੀ।

Passenger Pigeon ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਪਤ (Extinct) ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੇਵਾਹ ਕਟਾਈ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। 1914 ਵਿੱਚ, 'ਮਾਰਥਾ' ਨਾਮ ਦੀ ਆਖਰੀ Passenger Pigeon ਦੀ ਸਿਨਸਿਨਾਟੀ ਚਿੜੀਆਘਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਖਦਾਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਲਾਲਚ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

1. ਇਹ ਕਦੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਸਨ।
2. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
3. ਉਹ 60 ਮੀਲ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਉੱਡ ਸਕਦੇ ਸਨ।
4. ਆਖਰੀ ਜਿਉਂਦੀ Passenger Pigeon ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਰਥਾ ਸੀ।
5. ਉਹ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ।
6. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਅਰਬਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਹਾਲਾਂਕਿ Passenger Pigeon ਹੁਣ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਪੰਛੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸਥਾਨਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੰਛੀ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਬਰ ਅਤੇ ਚੁੱਪੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਬਣਾਈਏ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪੰਛੀ ਲੁਪਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।

Passenger Pigeon ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੰਛੀ ਜੋ ਕਦੇ ਅਰਬਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਅਜਾਇਬ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸਮੇਂ ਰਹਿੰਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦੇਵਾਂਗੇ। Passenger Pigeon ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਹੈ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਹਰਿਆ-ਭਰਿਆ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੰਛੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਜੈਵ-ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅੱਜ ਹੀ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਰ ਜੀਵ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੱਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖੀਏ।